در دست جدّ و مولايم ، على بن الحسين عليه السّلام ، بادنجان سرخ شده با روغن بود درحالىكه چشم آن گرامى بيمار بود ، از بادنجان نيز ميل مىفرمود » راوى مىگويد : به او عرض كردم : « اى فرزند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ! بادنجان تناول مىفرماييد ؟ اين آتش است » به من فرمود : « خاموش باش ! پدرم از جدّ بزرگوارم نقل كرد كه فرمود : بادنجان پيه زمين است ، در هر چيز باشد ، گوارا خواهد بود . » امام صادق عليه السّلام فرمود : « بادنجان براى طبيعت سودايى بسيار نيكو است و به صفرا زيان نمىرساند . » در دعوات راوندى آمده است : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در خانه‌ى جابر بود ، به او بادنجان تعارف شد ، پس او شروع به خوردن نمود » جابر عرض كرد : « بادنجان گرم است ! » فرمود : « اى جابر ! درخت آن نخستين درختى است كه به خدا ايمان آورده است پس آن را پس از رسيدن و نرم شدن با روغن سرخ كرده بخوريد چرا كه حكمت و فرزانگى را مىافزايد . » امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « بادنجان بخوريد . زيرا مرض را از بين مىبرد و مرضى در آن نيست » . يكى از اصحاب مىگويد : امام على النقى عليه السّلام به يكى از خدمه‌ى خود فرمود : « براى ما بادنجان تهيّه كن ؛ زيرا بادنجان در وقت احتياج بدن به مواد گرمى ، گرم و در موقع نياز بدن به سردى ، سرد است و به‌طور كلى در همه‌ى اوقات و در هر حالى معتدل است . » امام صادق عليه السّلام در جاى ديگر مىفرمايد : « هنگامى كه رطب رسيد و انگور پخته شد ، بادنجان ضررى ندارد » . نيز از آن حضرت است : « بادنجان براى سودا مفيد است و ضررى براى صفرا ندارد » ، « بادنجان بخوريد زيرا ، بادنجان بدن را در برابر مرض پيسى ( برص ) ، ايمن مىكند » . و در جاى ديگر مىفرمايد : « هنگامى كه ميوه‌ى درخت خرما رسيد ، بادنجان بخوريد ؛ زيرا بادنجان در آن موقع ، نور صورت را زياد و رگ‌ها را ظاهر و آب پشت ( نطفه ) را بسيار مىكند » . مشهور است كه اصل بادنجان از هند است . حجم غذايى بادنجان كم ولى مليّن و مدّر است و مصرف آن براى مبتلايان به خنازير و زخم معده توصيه شده است . ميوه‌ى نارس بادنجان به علّت داشتن ماده‌اى به نام « سولاتين » سمّى است و نبايد مصرف شود . به بادنجان خام خاصيّت كرم‌كشى نسبت داده مىشود . تخم بادنجان نيز براى نزله و تنگى نفس بسيار مفيد است .